Başkalarına dikkatini hediye etmek



"Mavi saatlerde birbirimiz için bal peteği ve ağlama duvarı olabiliriz. Bal peteği oluruz, çünkü ötekinin mevcudiyetinin ve dikkatini bize vermesinin zevki, bal kadar tatlıdır. Modern çağda dikkatimize hiç durmadan dört bir yandan talip çıkar; bunun sonucu, dikkatin bin parçaya bölünmesi ve hiçbir insanın başka bir şeye veya başkasına ayıracak birkaç dakikadan fazla zamanının olmamasıdır. Bu koşullarda iki kişinin bir süreliğine tamamen birbirlerine ait olması, bu dünyada kendilerini bir başkasına bırakmaları, onu hissetmeleri ve kendilerini onun yerine koyarak düşünmeleri, ne güzeldir! Dikkat de bir enerji hareketidir ve modern koşullarda verilebilecek en güzel hediyedir: Başkalarına dikkatini hediye etmek...

 Mavi saatlerde birbirimiz için ağlama duvarı da olabiliriz-şayet bunda mutabıksak. O zaman nihayet bütün kızgınlıklarımız için, öncelikle de ötekinin bilerek bilmeyerek yol açtığı kızgınlıklar için ağlayabiliriz."

 Wilhelm Schmid- Aşk neden bu kadar zordur ve yine de nasıl mümkün olur?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Konuş-a/bilmek.

"Birkaç ay önce eski bir arkadaşım sormuştu, "Sen bu adamı çok sevdin, neden? diye. "Konuşabiliyoruz, dedim ve bu o kadar müthiş bir şey ki, hiç susmasın, hiç susmayayım istiyorum." Anlatacak çok şeyimiz varmış birbirimize. Çok çay soğuttuk, çok geç kaldık, uykusuz kaldık, asansörün düğmesine basmayı çok unuttuk konuşacağız diye. Anlat, doğduğun günden itibaren anlat, diye oturtmuştum bir gün kaşıma. Her şeyi dinledim. Çocukluğunu, gençliğini, okul anılarını, akrabalarını, aşklarını, kızgınlıklarını, kırgınlıklarını, hayallerini pek çok şeyi. Bu ramazanda bir yere iftara gittik. Yan masaya genç bir çift oturdu ve iftar boyunca hiç konuşmadılar. Genç adam bir kez "su koy" dedi ve kız ona su doldurdu, o kadar. O masadaki negatif enerji aktı durdu bizim masaya. Göz ucumuzla izledik. Ben bi ara "Hadi gel konuşalım onlarla, biz onlardan büyüğüz,ömürlerini böyle zayi etmesinler"dedim. "Bırak zamanla anlarlar" dedi. Keşke konuşsaydık, belki da...
Devamı

.

" Bu hareketsizliğin,korkuya dayanan bu tereddütün daha zararlı olduğunu,insan münasebetlerinde bir noktada taş kesilmiş gibi kalınamayacağını, ileriye atılmayan her adımın insanı geriye götürdüğünü ve yaklaştırmayan anların muhakkak uzaklaştırdığını karanlık bir şekilde seziyor ve içimde sessizce yanan, fakat günden güne büyüyen bir endişenin yer etmeye başladığını hissediyordum."
Devamı